Η δικαστική δικαίωση δεν εξασφαλίζει πάντα την είσπραξη μιας οφειλής.
Η Ευρωπαϊκή Διαταγή Δέσμευσης Λογαριασμού αποτελεί έκτακτο μέτρο προσωρινής προστασίας του δανειστή, όταν ο οφειλέτης διαθέτει τραπεζικές καταθέσεις σε άλλο συμμετέχον κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σκοπός της είναι να διατηρηθούν διαθέσιμα τα χρήματα για τη μελλοντική είσπραξη της οφειλής, εμποδίζοντας την ανάληψη ή τη μεταφορά τους μέχρι το ποσό που δεσμεύεται.
Η διαταγή εκδίδεται κατόπιν αίτησης στο αρμόδιο δικαστήριο, χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση του οφειλέτη, εφόσον πληρούνται οι νόμιμες προϋποθέσεις και τεκμηριώνεται πραγματικός κίνδυνος να εμποδιστεί ή να δυσχερανθεί σημαντικά η μελλοντική είσπραξη.
Με τον τρόπο αυτό, ο δανειστής περιορίζει τον κίνδυνο απομάκρυνσης των χρημάτων και διατηρεί διαθέσιμα κεφάλαια για την ενδεχόμενη ικανοποίηση της απαίτησής του. Για την τελική είσπραξη απαιτείται η διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης, καθώς η διαταγή δεν αποτελεί από μόνη της μέσο είσπραξης. Ωστόσο, η δέσμευση μπορεί να ενισχύσει την πίεση στον οφειλέτη και να δημιουργήσει κίνητρο για εξόφληση ή διακανονισμό.
Το δίδαγμα;
Η αποτελεσματική διεκδίκηση μιας απαίτησης δεν περιορίζεται στην έκδοση μιας ευνοϊκής δικαστικής απόφασης. Ο δανειστής πρέπει να εξετάζει εγκαίρως και τη δυνατότητα διατήρησης των περιουσιακών στοιχείων από τα οποία θα μπορούσε να ικανοποιηθεί.
Η έγκαιρη λήψη συντηρητικών μέτρων μπορεί να αποδειχθεί εξίσου σημαντική με την ίδια τη δικαστική διεκδίκηση της απαίτησης.
